چقدرسخته توچشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدیده

 و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده زل بزنی

 و به جای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوسش داری.

ياران چه کنم که اين دل سست نهاد * يکباره بناي هستيم داده به باد
در هجر ز شوق وصل مـيگريد زار * در وصــل زبـيم هـجر دارد زار
                                          ...........                                        
 هرکس که به دل گرفت از حيدر کين*در هر دو جهان نباشدش دولت و دين
جــايش به جـهنم است هــرکس دارد*از حــيدر کين اگرچه جبريل امين
                                       ............                                     
چـند اي بت شکرلب سيم انـدامم* تلخ از لب شيرين تو باشد کامم
هر روز ز ديده سيل خونم جاري*هر شام بجاي شام خون آشامم
                                       ............                                      
اي دوست فــراق تـو زمـينگيرم کرد*در عـهد شـباب دوريت پـيرم کرد
باز آ باز آ که دوريت اي مونس جان*از اهل جهان و از جهان سيرم کرد
                                       .............                                     
من عـــاشق آن سيب زخندان بــاشم*از هجر شب و روز در افغان باشم
چون سايه به هرجا روي آيم ز پيت*يعني که غلامت از دل و جان باشم
 

نامردمان نامرد گشتند

دیوانگان مرد گشتند

مردان چرا مردانگی نمیدانند!

یاران چرا نامرد گشتند؟!

مارا بگو عمریست بیکاریم

نامردگان را مرد پنداریم

شایدم نامردم و نمیدانم

دیگران مرد و من نامرد گشتم

دیریست که خود را مرد میپنداریم

گویا که مردانگی نامرد گشته

 درحالي که ما براي چيدن توت هاي کال چشم به

 بالاترين شاخه ها داريم.

شب در آن حجم عميقش آمد

زهر تنهايي در کام شبان ريخته اند

ريشه قهر تو در خاک نگاه

مي خاموشي در جام زمان ريخته اند

اشکهايي چه غريب در هجومي لبريز

آب تعميدي برعشق نهان ريخته اند

عمر طولاني بي حرفيها در دل هر ديدار

طعم بي برگي به تن نارونان ريخته اند

من کجايم تو کجا؟هق هق فاصله ها

حرفي از پايان را به لب قاصدکان ريخته اند.

گوییا یادش درونم مرده است

او که احساسم به یغما برده است 

شوق دیدارش ندارم من دگر

چون جفاها برسرم آورده است 

او چو ماری می گزد هردم مرا

من همان کز نیش او آزرده است

بند نتواند زند این چینی بشکسته را

خود نمیداند چه با من کرده است

او چو خاری در بیابانهای خشک

من همان کز تیغ او پژمرده است

زشت گویی های او بی انتهاست

تلخ و سوزاننده و بی پرده است

دل نبندم بیش از این بر نارفیقان دغل

شیشه دل را شکسته ، خاطرم افسرده است

         به دنبال تو هر دم رهسپار است

ولی هرگاه می گیرم سراغت

        جوابم انتظار و انتظار است

وقتی نیستی خونمون با من غریبی میکنه   

چقدر دوری سخته...

مخصوصا واسه کسی که قد جون دوسش داری.

چقدر سخته که جای خالیشو ببینی و هیچی نتونه یادشو از ذهنت ببره.

اونوقته که قدرشو می دونی و همینطور که بغض گلوتو گرفته از خدا می خوای که

هیچ وقت جای خالیشو نبینی و نبودشو حس نکنی.

نبودن و نداشتن هاست که به ما فرصت میده، قدر بودن ها و داشته هامون رو بدونیم

    امشب شب آخره که مزاحم دلت شدم  

                خورشيد فردا سال تو ببخش که عاشقت شدم  

                          بدرقه لازم ندارم ميرم عزيزترين

                                نذار بمونه زير پا قلبمو بردار از زمين             

                                     دوستت دارم براي تو فقط يه حرفه ساده بود  

 
                                                 غافل از اينکه قلب من منتظر اشاره بود           

                            دوستت دارم       

زنده بمانم؟؟؟... 

دم به دقيقه دلم برايت تنگ مي‏شود

چشمم بهانه‏ات را مي‏گيرد

ذهنم مرورت مي‏کند

از تو سرشار مي‏شوم، آن‏وقت ...

باران مي‏بارد! يکريز و مدام ...  اما ...

تا من بيايم رنگين‏کمانش را به نظاره بنشينم، محو شده‏است! کاش مي‏شد نيمي از هستي‏ام را فداي رنگين‏کمان مي‏کردم و او ... بيـــش‏تر مي‏ماند؛ آخر ... جز رنگ‏رنگ رنگين‏کمان، کيست که بندبند وجود مرا به خود بخواند؟!

باران بي‏رنگين‏کمان اصلا، ديدني نيست! به‏دل‏نشستني نيست!ي‏نهايت.

دفتري گر بنويسند ز خوبان جهان

    تو به سر دفتر خوبان جهان فهرستي...

باز هم ثانيه ها اسم تورا جار زدند

    دقايق همه امشب به تو تکرار زدند

    سکوتي که دراين عقربها ميچرخيد

    نکند در دل تو اسم مرا دار زدند

نگو بار گران بوديم و رفتيم

    نگو نامهربان بوديم و رفتيم

    آخه اينها دليل محکمي نيست

    بگو با ديگران بوديم و رفتيم

تو مپندار که از عشق تو دل برگيرم

    ترک روي تو کنم دلبر ديگر گيرم

    بعد صد سال اگر از سر قبرم گذري

    من کفن پاره کنم عشق تو از سر گيرم

روزگاريست که همه عرض بدن مي خواهند

    همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند

    ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند

    گرگهايي که لباس پدري مي پوشند

    خوب طبيعيست که يک روز به پايان برسد

    عشقهايي که سر پيچ خيابان برسد

کاش هرگز در محبت شک نبود
    تک سوار مهرباني تک نبود
    کاش بر لوحي که بر جان دل است
    واژه ي تلخ خيانت حک نبود

از برگ گل نازکتري ................. از هر چه گويم بهتري

    خوبان فراوان ديده ام .................... اما تو چيز ديگري

اي نگاهت رونق فرداي من ................ در تو معنا مي شود دنياي من
    اي کلامت برترين اثبات عشق .............. با تو ماندن بهترين روياي من

عاشق آن نيست که عشق تکه کلامش باشد

    عاشق آن است که وفاداري مرامش باشد

شيطان که رانده شد جز يک خطا نکرد
    خدا را براي سجده ي آدم رضا نکرد
    شيطان 100 بار بهتر از بي نماز
    او سجده بر آدم ، اين سجده بر خدا نکرد...

هر چه داشتیم گرچه باختیم

ما به یک عنایت از تو ساختیم

زندگی؟چه گویمت که بی تو ما

در تنور زندگی گداختیم

با هجوم بادهای بی امان

بو به کوهه های مرگ تاختیم

تکه تکه قلب ما شکسته شد

ذره ذره عشق را شناختیم

در عبور سال های داغ و دود

ارغنون عشق را نواختیم

زندگی نبود مرگ هم نبود

این که بی تو ذره ذره باختیم

در وصل هم ز عشق تو اي گل در آتشم

                                                     عاشق نمي شوي که ببيني چه مي کشم

با عقل آب عشق به يک جو نمي رود

                                                     بيچاره من که ساخته از آب و آتشم

________________________________________________________________

لب بر لبم بنه بنوازش دمي چو ني

                                                     تا بشنوي نواي غزلهاي دلکشم

ساز صبا بناله شبي گفت شهريار

                                                     اين کار تست من همه جور تو مي کشم

 ________________________________________________________________ 

شب همه بي تو کار من شکوه بماه کردن است

                                                     روز ستاره تا سحر تيره به آه کردن است

متن خبر که يک قلم بي تو سياه شد جهان

                                                     حاشيه رفتنم دگر نامه سياه کردن است

  RSS